در این سکوت شبانگاهان به مهتاب چشم دوخته ام و از ستاره ها
درباره ی تو می پرسم ، شبی که چشمانم با چشمانت بازی ها داشت ، من
بی خبر از آن به نگاهت دل بستم.. .
من ترا در ابرها در باد و باران و در لایه لایه های برگهای زرد خاطره یافتم..
سرزمین خاطره های من و تو جایی است که آفاق در آن رنگ دیگری دارد..
و حالا دلتنگی هایم را با رنگ سیاه می نویسم و آرزوهایم را با رنگ آبی ، چون امروز
آسمان در قلب من است.. .
آسمان خاطره ای که پروانه های سبز و جوان اندیشه ام در آن بال به پرواز گشوده اند.. .
هم اکنون وسعت فاصله هایمان را تنها خداوند به نظاره نشسته ، همانی که به خاطر قدرتش
و گاهی به دلیل همراهی بی دریغش فاصله ای در حریم عبودیّتش میان من و او نیست.. .
ای ساحل سبز افق!
من در جایی از رؤیاهایم که فردایی از جوانی ام نقاشی شده ،
به امید تقد‌‌ّس نگاهت بی محابا اشک می ریزم.. .
رفیق دلم!
می دانی که چشم هنگامی زیباست که مملو از اشک باشد و
اشک زمانی زیباست که بخاطر عشق بریزد.
کاش می شد در ابدی بودن آبی کرانه ها آشیانه ساخت و در آغوش گرم آرامش آرام گرفت.. .
عزیز چشمانم!
کمکم کن تا نفس هست دوستت داشته باشم.. .
کاش آسمان برای نازنینی که هیچکس را جایگزین نامش نخواهم کرد ،
همیشه نیلی باشد...